woensdag, september 30

The power of music

Wanneer je films ziet en er dan allemaal gevoelens en emoties bij komen kijken, krijg ik na het zien van een film meteen zo'n verlangen naar het schrijven. Maar ja, hartstikke moe om tien uur 's avonds terugkomen van de stad op een doordeweekse dag, tja dan ga je natuurlijk lekker je bed in en niet op je laptop. Dan, de volgende morgen valt m'n eerste uur uit, en toevallig had ik het tweede uur tussenuur, dat betekent dus lekker schrijven! Altijd hebben films in scènes ondergrond muziek, soms heel zacht en soms duidelijk herkenbaar. Waarom ze er nou muziek onder doen? Simpel, voor het extra effect, de emotie meer overbrengen, mensen een bepaald gevoel geven wat ze zouden moeten krijgen tijdens zo'n scène. Muziek is dan ook echt zo'n krachtig iets. Maar wanneer is muziek niet krachtig? Wat mij betreft nooit, of nou ja, bijna nooit. Muziek heeft zijn meeste power en strength als de zanger of zangers het zelf heeft geschreven, ik vind een lied veel nepper wanneer de zanger(es) het lied zelf niet geschreven heeft, en dus zelf zijn of haar emotie er niet in heeft gelegd. 

Films. Romantische, ontroerende, gelukkige, eerst zielig maar met een happy end, schokkende etc. films. Muziek onder films doet zoveel goeds. Meestal - of misschien wel altijd - is muziek hetgene wat mij in tranen brengt als ik een film kijk. Bijvoorbeeld bij Woman In Gold. Als die vrouw de (eind-)rechtszaak wint, wauw wat was dat mooi. Maar juist die muziek die ze onder de scène zetten brengt de emotie op precies de juiste manier over. Ach, ik weet nog dat ik even een paar keer moest knipperen om de tranen weer te laten verdwijnen. Prachtig, simpelweg gewoon prachtig. En muziek, muziek is ook zo mooi. En de muziek is wat mij betreft op zijn mooist, wanneer de zanger(es) al zijn emotie en soul in het lied heeft gelegd, als het nummer helemaal door hem/haar is bedacht zonder onzin erbij, gewoon de emotie en de gevoelens. Ik heb er altijd al zo over nagedacht, maar ik heb nooit echt gedacht van, oh, wat een nep nummer is dit zodra het nummer niet door de zanger(es) zelf is geschreven. Maar iets, een film over iemand, dus eigenlijk iemand, heeft mij zo laten denken. En dat iets en die iemand is niets en niemand minder dan Amy. Amy de film en Amy Winehouse. 

Afgelopen maandagavond ben ik naar de bioscoop geweest om de film te gaan bewonderen. Prachtig, zo'n onwijs mooie film die ik echt aan iedereen aanraadt om te zien. Ik heb ook veel respect voor degene die het heeft gemaakt, ik vind het zo knap dat iemand van allemaal verschillende opnames, interviews en ga zo maar verder een hele film in elkaar heeft kunnen zetten. Ook vind ik het zo knap dat er überhaupt zoveel beeld van haar is, zelfs toen ze nog helemaal moest doorslaan. Die lieve hartsvriendinnen die elkaar zo vaak filmden. Fijn, vind ik dat. Fijn dat er ook geen 'neppe'/geacteerde stukken in moesten komen, omdat er zoveel beeld was. 

Heb jij Amy (de film) gezien? 


Liefs,
Didem

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen